Dla wielu po prostu Tamino: jego nagranie z 1964 roku pod Karlem Böhmem wciąż jest punktem odniesienia. Zmarł w wieku 35 lat po upadku ze schodów, kilka tygodni przed debiutem w Met, zostawiając jedną z najkrótszych i najbardziej kochanych karier w operze.
Dorastał w biedzie w Kusel, grał na waltorni w kapelach tanecznych, żeby opłacić szkołę, i trafił do Fryburga dzięki stypendium; resztę załatwił głos. Zostało okrutnie mało i wszystko to jest całkowicie żywe: Tamino, Dichterliebe, trochę Bacha i operetki, płyty, które przez sześćdziesiąt lat ani razu nie zniknęły z katalogów. Jego grób jest w Monachium; popiersie stoi w miasteczku, z którego wyszedł.